Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To w większości wypadków użytkowane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć stereotypowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki do szatni lub sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu ochoczo użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafy ognioodporne. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz