Do broni typowej zaliczamy białą oraz palną. To zazwyczaj wykorzystywane narzędzia walki, też we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Przeważnie żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafa kartotekowa lub sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z zapałem wykorzystywano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafki metalowe. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz