Do broni typowej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle stosowane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Zwykle potrzebuje bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki do szatni czy też sejfy meblowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu chętnie wykorzystywano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafki do szatni. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego czy też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz